Berenbelletjes

Vliegende Zebra Marleen en Roderick reizen samen in hun camperbus door Azië. Dat is al een avontuur op zich, maar toch zoeken zij nog graag extra uitdaging op. Hun recept? Goed voorbereiden en je vervolgens laten leiden door het moment: “Juist het onbekende laat je kijken met frisse ogen en een open hart! En dan komen de mooiste dingen op je pad”. Lees hier over hun winterhike in de bergen van Japan.

In onze 20 jaar oude backpack pakken we een gasstelletje, eten voor 2 dagen, slaapzakken, matjes, een schep, en bovenal: genoeg warme kleding. Het is maart, maar de lente is nog steeds ver weg op Shiretoko; het uiterste noordoosten van Japan. Inmiddels reizen we al twee maanden met onze camperbus door een wit landschap met bevroren meren, drijfijs in de zee en meters hoge sneeuw langs de kant van de weg. Het is bijna niet te doen om van de paden af te gaan: en toch roepen de bergen ons. Juist op deze plek; ook wel het Einde van de wereld genoemd door de Ainu, de oorspronkelijke bewoners van dit gebied.

We binden onze sneeuwschoenen op en gaan op pad voor een meerdaagse wandeling. Geen sporen voor ons: hier is al een tijdje niemand geweest. Gelukkig hebben we vooraf een kaart gedownload, zodat we onze weg in dit witte landschap weten te vinden. De bomen zijn zwaar van de sneeuw. En het is stil, heel stil. Het rinkelende belletje aan mijn tas dat de beren die langzaam wakker worden uit hun winterslaap moet waarschuwen, is onze vrolijke metgezel.

Met elke stap die we zetten zijn we een stukje verder van de toch al weinig bewoonde wereld hier. Onze zintuigen staan op scherp: we letten op sporen van dieren, luisteren of we ergens een beekje horen dat we zouden moeten volgen… Het onbekende en het op onszelf aangewezen zijn, maakt ons alert en opent onze ogen.

Hoe hoger we komen, hoe guurder het weer. De ijzige wind maakt sculpturen op de afzettingen en de bomen lijken bevroren in het landschap. Dit is wat ik mij bij Siberië voorstel. Met de beperkte aanwijzingen die we hebben, vinden we net voor het donker de hut.

De schep die we meenamen komt goed van pas: er ligt zo veel sneeuw voor de deur dat hij niet open kan. Na een tijdje scheppen kunnen we naar binnen. De hut is rommelig en basic, maar het voelt meteen als ons thuis. Er is een grote kachel, een stapel hout. Even later zitten we op de grond, rondom een brandend vuurtje. De verse sneeuw wordt een heerlijke warme kop thee en de aardappelpuree uit een zakje smaakt opeens bijzonder goed!

We staren in het vuur en horen enkel het smelten van de sneeuw op het dak door de plotselinge warmte. Geen telefoon, geen afleiding. Dit is leven!

Wil je het avontuur van Marleen & Roderick een klein beetje zelf meemaken? Bekijk dan het 360 graden filmpje op hun Facebook-page

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *